Laatste dag ziekenhuis!!!!

Gisteren had ik niets te schrijven, er was niets gebeurd. Het was een dag wachten op de uitslag over wat ze met me gingen doen.

Veel bezoek gehad, dat wel. Was fijn die afleiding.

De mevrouw van het 'stoppen met roken'-team was op de afdeling en omdat ik enorme keelpijn kreeg van de nicotinepleisters die Peggy voor me gehaald had, is haar gevraagd of ze mij ook even kon bezoeken.
Ik had haar gesprek in de kamer naast mij al een beetje aangehoord en vreesde het ergste. Een tirade over hoe slecht roken wel niet was, tot dodelijk aan toe, zat ik echt niet op te wachten. Iedere roker negeert de tekst op het pakje  en gaat gewoon door ermee. Het hoesje wat in het begin over deze tekst werd geschoven gebruikt niemand meer. .roken is voor een roker te lekker, ook voor mij.
Een goed argument is altijd dat er mensen zijn  die hun hele leven gerookt hebben en er 100 mee geworden zijn.
Toen ze bij mij kwam heb ik dat ook tegen haar gezegd en mijn gesprek werd ook heel anders.
Ze wist mij uit te leggen dat  een van de 200 stofjes die je inhaleert (een plakkerig soort fijnstof) via de longblaasjes in je bloedbaan komen en dat dat stofje, bij mensen die daar gevoelig voor zijn, kunnen blijven plakken op een aderwand en dat die dan, als dat eenmaal gebeurd, een goede basis zijn om op die plek een verzameling op te gaan bouwen. Gaandeweg blijven de  cholesterol-pareltjes daar ook kleven. Normaal glijden die vettige bolletjes gewoon langs de aderwand en verdwijnen uit je lichaam.
Hierbij dus het begin van een adervernauwing en ook verklaring waarom dat heel plaatselijk is en niet over de hele ader verspreid.
Ik had dat 'zandloper' effect duidelijk gezien op mijn foto's na de katheterisatie.

Dit sneed hout en was voor mij het antwoord op de vraag waar ik de dag ervoor geen antwoord kon krijgen.

Ik stop en zij gaan mij daarmee helpen.


Toen Rosanne op bezoek kwam moest ik echt uit die benauwde ruimte van mijn kamer en de gang (verder mocht ik niet van mijn hartbewaking) en ben dus net zolang gaan zeuren bij de balie tot ze uiteindelijk toestemden. Moest wel met een rolstoel natuurlijk, maar het was een feest zo lekker buiten in het zonnetje.

Terwijl ik vanochtend zat te wachten op antwoord van de cardiologen kwam de hoofdverpleegster melden dat er ruimte was in het ziekenhuis van Den Bosch en dat ik me heel snel moest klaarmaken voor vervoer daarnaar toe. De ambulance kon er in een kwartiertje zijn.
Ik was volkomen overrompeld maar blij dat het nu voor de tweede keer in een stroomversnelling schoot.

Daar aangekomen stond het team al op me te wachten, werd ik direct van de brancard op het operatiebed gelegd en met de voorbereiding begonnen. Geen tijd om te overdenken voor mij.
de procedure was eigenlijk gelijk met de katheterisatie, alleen ging er nu een slangetje met een ballonnetje naar binnen. Bij de vernauwing werd dat opgeblazen zodat de ader weer wijder werd en daarna ging de stent erin om de gemaakte opening ook open te houden. Een stent is een rond stukje gaas van metaal, ongeveer 3 cm. lang en kost duizend euro.
De ballon wordt weer leeggelaten en verwijderd en de stent blijft achter en vergroeid in de ader.
Een prachtig stukje techniek.
Op mijn verzoek hebben ze me zo'n dingetje laten zien en ook op verzoek heb ik  foto's gekregen van voor en na de plaatsing die me helpen bij het stoppen met roken.

Het probleem was in 1 ader opgelost, de tweede mag pas over een week of zes, een landelijke  medische regeling die dat bepaald.

Vanmiddag ben ik met Peggy echt naar buiten geweest om een stukje te wandelen op het terrein en lekker van het zonnetje te genieten op een bankje bij de parkeerplaats.

De cardioloog kwam ook vanmiddag langs om me te vertellen dat ik morgenochtend naar huis mag en dat er daarna een proces gaat starten met allerlei hulpgroepen om me  te helpen alles te verwerken, fysiek en psychisch, en te starten met een nieuw begin.

Het gaat een heerlijk weekend worden.Cool

4e dag ziekenhuis

Het is nu 4 uu 's ochtends en ik kan niet meer slapen,

Gisterenmiddag hebben ze een hartkatheterisatie gedaan. Natuurlijk was ik daar erg bang voor. Iedereen zegt dat het niets voorsteld, maar je moet het toch maar ff doen. Ze gaan met een draad je lichaam in en dan op zoek naar je kransslagader met ondersteuning van rontgenbeeld om de weg te vinden. Is toch geen prettig idee. In de bijsluiter, die je van tevoren krijgt, staat dat het ook mis kan gaan en natuurlijk denk je dat dat wel eens bij jou zou kunnen zijn.
Eigenlijk stond ik geboekt voor vanmiddag, maar er was een plekje vrij gekomen, dus kwamen ze me gisterenmiddag ineens halen. Op zich wel fijn want dan is het maar gebeurd.

De instelling die ik voor mezelf had afgesproken was om het maar gewoon te laten gebeuren zonder te denken aan de volgende minuut. Let it flow.

Eerst komt er een jonge verpleegster even de plek in je lies ontharen. Heb je ook niet iedere dag, maar kon ik nog wel goed hebben.
Vervolgens ga je naar de plek waar het allemaal gebebeurd. Een grote, zeer steriele, ruimte met allemaal apparatuur. Alles in de stemmige kleuren grijs en wit. 4 man/vrouw waren degenen die het allemaal gingen doen. Na de voorbereidingen daar bleek er nog een vijfde bij te horen voor het echte werk.
Ik mocht kiezen tussen mijn lies of mijn pols als ingang. Allebei met voor en nadelen. Omdat mijn pols dichterbij mijn hart is heb ik die als toegang gekozen. Voor niks geschoren dus.
Daarna wordt er vanalles voorbereid aan die pols en wordt door de dames elk plekje buiten die pols bedekt met een hele stapel steriele doeken en rontgenwerende lappen bedekt. Er stonden vier grote monitoren waarop alvast het titelscherm te zien was. Mijn idee dat ik het allemaal dus kon gaan zien ging voorbij toen er een groot grijs blok vlak boven mijn hoofd omlaag kwam tot 10cm. boven mijn neus. Ging allemaal nog wel goed, ik hoefde alleen maar te wachten op wat het komende uurtje zou gaan gebeuren.

De man aan mijn pols waarschuwde voor een lelijke prik van de verdoving, en dat was het ook, maar als snel voelde ik verder niets meer van wat hij allemaal deed.
toen de ingang gemaakt was met een buisje kwam de uitvoerend specialist binnen die me uitlegde wat er ging gebeuren, dat ze het zo'n 1200 keer per jaar deden en dat hij me, omdat ik niets kon zien dan het blok, er wel doorheen zou praten.

Het slangetje zat er zo in, echt niets van gevoeld, en vervolgens op zoek naar de juiste plek. In je ader zitten geen zenuwen dus voel je er niets van en moet je het doen met de opmerkingen van de heren over het te volgen pad. Dat was gauw gevonden dus kon de contrastvloeistof er in. Dat was een heel raar gevoel. Omdat het mijn ader van mijn hert naar boven was werd mijn hele mond een paar seconden heel heet vanbinnen. Gelukt. Nog even wat foto's maken vanuit verschillende hoeken en dan was die klaar.
Het volgende slangetje ging erbij, kennelijk wilde ze ook duo opnamen want de eerste bleef erbij. Daar konden ze de plek niet goed bereiken en na wat gepiel kwamen ze op het idee dat ze misschien de verkeerde maat hadden. De prullebakken gingen open om de gebruikte verpakkingen terug te zoeken.
Er kwam een andere maat, de foute eruit en de nieuwe erin, ook zo gebeurd. Omdat die ader naar onder liep werd ik gewaarschuwd voor een raar gevoel onder, alsof ik moest plassen. Twee seconden later had ik een heet kruis. Foto's maken en de derde slang erin.
Die ging in mijn hart zei de man om de pompbeweging te bekijken. Het inspuiten van de vloeistof zou deze keer wat hartkloppingen veroorzaken en dat klopte. Fotoshoot.

Nou dat was het en de hele zooi werd weer verwijderd.

Het grote moment. De man ging bij de monitors staan en ging me de resultaten laten zien.
Nu werd het allemaal serieus.
Er waren in beide aders een soort zandloper te zien. De vernauwing dus. Ongeveer vijftig procent van de doorgang zat dicht.
Er knapte iets in me en ik kon niet zo goed meer volgen wat hij allemaal zei. Ik hoorde hem zeggen dat de eerste indruk duidelijk maakte dat er ingegrepen moest worden. De video was inmiddels online verstuurd naar twee ziekenhuizen in Den Bosch en Eindhoven, want die gaan mee overleggen met de te volgen verdere actie, een keuze tussen dotteren of een operatie om bypassen aan te leggen.
Ik had het doorstaan.

In de gang begon de man me duidelijker uit te leggen wat ze hadden gezien en wat het verder ging betekenen. Ik weet niet wat er met me aan de hand was, maar pikte niets meer op. Ik had wel honderd vragen maar kon niet meer op de woorden komen. Natuurlijk had hij dat door en bleef een extra tijd om de domme vragen, die ik er wel uitkreeg, te beantwoorden. Hij deed dat alsof het aan een kind uitgelegd moest worden. Ik begreep het nog niet.

Terug in mijn kamer stonden Peggy en de hoofdverpleegster + assistente mij al op te wachten. Ik werd aangekleed, de bewaking van mijn hart werd weer aangesloten en weer in bed geholpen.
Peggy snakte naar antwoorden, maar alles wat ik eruit kreeg was dat er twee flinke vernauwingen waren en dat er na overleg van de dokters een operatie zou volgen.
Mijn hoofd was nog steeds niet bij de les. Ik probeerde antwoorden te krijgen op mijn honderd vragen van de verpleging en het liefst allemaal tegelijk.
Ze konden me niet volgen en ik werd een beetje boos omdat ze me niet begrepen. uiteindelijk zijn ze maar gegaan.
Weer alleen met Peg begreep ik langzaam dat het voor een groot gedeelte aan mijzelf lag op dat moment en heb ik haar rustig proberen uit te leggen wat er gebeurd was en ook wat er nu gebeurde.
We zijn met een kop koffie rustig gaan zitten kletsen tot het over zou gaan. Wat is ze toch lief voor me.

Het ging over, maar dat duurde toch nog wel een vervelende tijd.

Ik heb Rosanne gebeld om het te vertellen, en die gaf me de tip om te gaan ontspannen voor de tv en op een bloknote al mijn vragen op te schrijven, goed te formuleren en sorteren om die de volgende dag met de dokter en verpleging door te nemen. Een goed plan.

Gisteravond kwam de hoofdverpleegster weer kijken en praten en weer ging het mis. Op een bepaald moment zei ze tegen me :"wij komen er niet uit h`e". Ik bevestigde dat.
Vanaf dat moment begon ze op mijn vragen in te gaan en gaf antwoorden, zelfs op mijn soms domme vragen.
Langzaam kreeg ik door dat er op sommige vragen geen antwoord is in dit geval, alleen de gevolgen die er nu zijn en hoe verder.

De eeste dagen in het 'hoe verder' worden dit keer voor mij bepaald en ik moet leren dat ik het dit keer niet in de hand heb en beseffen dat er goed voor me gezorgd wordt en dat ik me moet overgeven aan deze situatie.

Mijn leven gaat veranderen vanaf nu. Dit was een duidelijk sein. Ik moet stoppen met roken en bewuster eten, ik zal de rest van mijn leven pillen moeten slikken, maar ik zal ook gaan merken dat ik meer energie ga krijgen als mijn vaten weer open zijn en met mijn pensioen in het vooruitzicht hebben Peggy en ik nog zoveel plannen dat ik die energie hard nodig heb.

 

Ik heb er zin in.